Sofia onze waakhond op Quinta do Pasmal was ooit een super-puber. Met humor! Dat wel.
Vandaag stond ik te praten met een zoon van een vriendin. Hij is vijftien, heeft kerstvakantie en is wat je noemt recalcitrant. Als hem gevraagd wordt de vuilcontainer op de stoep te zetten dan doet hij het wel, maar vraag niet op wat voor manier. En dat hoef je ook niet te vragen want iedereen die puber is of was kan zich dat heel goed voorstellen. Hij maakt tijdens ons kletspraatje een lekkere lunch voor ons beiden en we hebben het over van alles. En natuurlijk over school. Hij vertelt dat hij van de zeven onvoldoendes nog maar drie over heeft en dat hij het cijfer van de laatste biologietoets nog niet terug heeft. Ik vraag hem waarom hij de voorlaatste keer een onvoldoende had.
“Gewoon omdat ik niet wist dat ik een toets had. Dat hadden ze me niet vertelt. Ik was ziek geweest en een vriendje aan wie ik het huiswerk vroeg had ook niet gezegd dat er de week daarop een toets zou zijn.”
Ik vraag hem nog veel meer en steevast is zijn situatie andermans schuld.
“Weet je dat je je eigen leven creëert?” vraag ik hem. “Misschien niet altijd de omstandigheden, maar wel hoe je je ernaar handelt.” Ik praat met ieder mens, hoe jong ook alsof ze mens zijn.
“Volgens mij geloof je klakkeloos wat andere mensen zeggen. Daar kun je niets aan doen hoor want dat word je niet geleerd. Zou je niet een serieus onderzoeken starten? Naar de waarheid der dingen?” Hij krijgt een peinzende blik in zijn ogen en zegt met enige verongelijktheid in zijn stem:
“Nou, dat doe ik sinds kort en dat wordt me niet in dank afgenomen.”
De heerlijke linzenstoofschotel is op en we gaan allebei weer aan het werk.
